استفاده ی گسترده از استاتین ها در افراد مسن سالم برای پیشگیری از بیماری قلبی توصیه نمی شود

5 سپتامبر 2018 - یک مطالعه جدید، که در مجله ی BMJمنتشر گردید، نشان می دهد که مصرف استاتین ها به کاهش بیماریهای قلبی عروقی و یا کاهش مرگ و میر افراد سالم بالای 75 سال کمک نمی کند. با این حال، استاتین ها به کاهش بیماری قلبی عروقی و مرگ ناشی از هر علتی در افراد مبتلا به دیابت نوع 2، تا سن 85 سالگی کمک می کند.
نتایج مطالعاتی که توسط موسسه تحقیقات مراقبتهای اولیه دانشگاه Jordi Gol  و موسسه تحقیقات بیومدیکالGirona  رهبری گردید، از استفاده ی گسترده ی از استاتین ها در افراد سالمند و بسیار سالخورده حمایت نمی کند، اما محققان می گویند تجویز استاتین ها برای افراد خاص، مانند افراد 75 تا 84 ساله ی مبتلا به دیابت نوع 2 موثر است.
بیماری قلبی عروقی به ویژه برای افراد بالای 75 سال و بیشتر، علت اصلی مرگ و میر در سراسر جهان است. تجویز استاتین ها برای بیماران مسن در دهه های اخیر افزایش یافته است و شواهد تحقیقاتی از درمان استاتین برای افراد بالای 75 سال و مبتلا به بیماری های قلبی (به عنوان پیشگیری ثانویه) حمایت می کنند.
اما شواهد محکمی در مورد اثرات استاتین برای افراد سالمند بدون بیماری قلبی (به عنوان پیشگیری اولیه)، به ویژه برای افرادی با سن 85 سال و یا بالاتر و افراد مبتلا به دیابت، در دست نیست.
بنابراین محققان مستقر در اسپانیا، بمنظور تعیین اثربخشی درمان با استاتین ها در کاهش بیماری های قلبی عروقی و مرگ و میر در سالمندان( 75 تا 84 ساله) و افراد بسیار سالخورده (85 ساله و بالاتر) مبتلا به دیابت نوع 2 یا بدون دیابت، تحقیقاتی را انجام دادند.
با استفاده از داده های پایگاه سیستم های مراقبت های اولیه کاتالان (SIDIAP)، آنها 46864 فرد 75 ساله یا بیشتر را که دارای هیچ سابقه بیماری قلبی عروقی نبودند، در بین سال های 2006 تا 2015 شناسایی و بررسی نمودند.
شرکت کنندگان بر اساس ابتلا یا عدم ابتلا به دیابت نوع 2 و مصرف یا عدم مصرف استاتین یا استفاده کننده ی جدید (هر کسی که برای اولین بار در طول دوره ی ثبت نام مطالعه درمان با استاتین را شروع کرده است)، گروه بندی شدند.
سپس پرونده های مراقبت های اولیه و پرونده های بیمارستانی این افراد برای ثبت بیماری های قلبی عروقی (شامل بیماری های عروق کرونر، آنژین، حمله ی قلبی و سکته ی مغزی) و مرگ ناشی از همه ی علل، به طور متوسط بمدت ​​5.6 سال پیگیری گردید.
در میان شرکت کنندگانی که به دیابت مبتلا نبودند، درمان با استاتین با کاهش میزان CVD یا مرگ و میر در هر دو گروه افراد مسن و بسیار سالخورده ارتباطی نداشت، حتی اگر خطر ابتلا به CVD در هر دو گروه، بالاتر از آستانه ی خطر پیشنهاد شده برای استفاده از استاتین، در دستورالعملها بود.
با این حال، در افراد مبتلا به دیابت، مصرف استاتین ها با کاهش قابل توجهCVD  بمیزان 24 درصد و مرگ و میر به همه ی دلایل، بمیزان 16 درصد در افراد 75 تا 84 ساله همراه بود.اما این اثر حفاظتی پس از 85 سالگی کاهش یافت و تا 90 سالگی ناپدید شد.
این یک مطالعه ی مشاهداتی بود، بنابراین نتیجه گیری های محکم علی و معلولی از آن قابل برداشت نیست، و نویسندگان این موضوع را رد نکردند که برخی از این نتایج ممکن است ناشی از عوامل نامعین (مخدوش کننده) باشد .اما آنها اشاره می کنند که این یک مطالعه ی با کیفیت بالا و در ابعاد بزرگ است، که منعکس کننده شرایط بالینی زندگی واقعی می باشد.
به این ترتیب، آنها نتیجه گیری کردند که نتایج آنها از استفاده گسترده از استاتین ها در جمعیت های مسن و بسیار مسن پشتیبانی نمی کند، اما از تجویز استاتین برای افراد مبتلا به دیابت نوع 2 با سن کمتر از 85 سال حمایت می کند.
در سرمقاله ای که در مورد این تحقیق توسط Aidan Ryan  از بیمارستان دانشگاه ساوتهمپتون و همکارانش نوشته شد، آمده است: بزرگترین چالش برای پزشکان طبقه بندی خطر در میان افراد بالای 75 سال برای تصمیم گیری های مشترک است.

 محققان معتقدند که این یافته های مشاهداتی باید در آزمایشات تصادفی مجددا مورد بررسی قرار گیرند،در عین حال، آنها می گویند: در حال حاضر، که ما منتظر ارائه ی شواهدی بهتر هستیم، خواست بیمار برای تصمیم گیری نهایی اصل است.

منبع و سایت خبر:

BMJ, 2018; k3359 DOI: 10.1136/bmj.k3359

www.sciencedaily.com/releases/2018/09/180905184813.htm